Aan het einde van mijn werkdag richting de kaas. Mijn vriendinnetje woont in een kaasstad, en ik bleef er eten. Ik rij de stad binnen en kom er achter dat mijn voertuig best een slokje lust. Net als ik een tankstation nader, voel ik nog even en ja hoor. Mijn draagbare kluis ligt waarschijnlijk keurig thuis. Maar, ik moet wel echt tanken, anders kom ik nooit meer thuis. Gelukkig krijg ik wat zakgeld om mijn koets te vullen. Nou maar hopen dat ik thuis voldoende geld in mijn spaarvarken heb om het terug te kunnen betalen.

Ik kijk naar 2 afleveringen van Chuck en ben dan bijna helemaal bij. Nog 1 te gaan, en dan is het afgelopen. Wel jammer, want ik heb er van genoten en dat had nog wel even door mogen gaan. Stilletjes droom je er toch af en toe eens van om een soort superheld te zijn, en Chuck werd dat zomaar van de ene op de andere dag. En dat voor een Nerd van de Nerd-herd.

Sommige mensen prakken hun eten helemaal fijn, roeren het roer elkaar en dan "slurpen"ze het naar binnen. Bij hetzelfde als een potje babyvoedsel. Ik moet zeggen dat ik dit vroeger ook deed, maar dat is wel toen ik nog thuis woonde. De afzonderlijke stukjes van mijn eten  moeten lekker zijn, en ook de plek waar de "samensmelting" heeft plaats gevonden. En zo, precies zo, is ook mijn mix van vanavond, leuke nummers en mooie samensmeltingen. Want muziek in elkaar prakken, dat klinkt echt niet, of wordt toch weer derrie.

Ik stuurde hem eerder al virtuele zoenen voor z'n 25ste verjaardag via een smsbericht. Zolang ik me kan heugen is hij al 25. In het echt natuurlijk al wat ouder, maar ach, 25 staat hem goed. 's Avonds ga ik met een tas voor blikken bier, halve liters, op bezoek samen met m'n vriendin. Het is een gezellige onjaardag, want hij was 2 dagen eerder jarig. En we delen ook nog 1 van de 10 verschillende smaken bier. De rest is zijn cadeau en mag hij lekker zelf van genieten.

En weer heeft mijn dochter ergens iets. Nu alleen nog leren dat ze het vervoer wat beter regelt. Ik ben tenslotte geen taxibedrijf, die je te pas en onpas kunt bellen. Nu was het nog een vroege rit naar Uithoorn en kon mijn zoon best even alleen thuis blijven. (De xbox is een goede oppas.) Het feest duurt tot half 11, wat ik een perfecte tijd vind. Ze gaan tegenwoordig naar feesten met eindtijden waarvan ik denk dat we ze teveel vrijheid geven. Volgens mij mocht ik pas zo laat thuis zijn, toen ik 16 was.

Ik ben druk films op DVD aan het zetten, omdat Iris vanavond een kudde meiden op visite krijgt. En ze gaan horror kijken. (Zou ze dat van mij hebben?) Maar ondertussen is er ook al visite en 1 van de taarten staat bij mij in de koelkast. Gisteren gemaakt. Een chocolade taart ma=et 3 verschillende soorten chocola, van  puur naar melk, naar wit. Hij is goed gelukt en weer net zo machtig als voorgaande keren. Nog 1 dvdtje en dan kan ik vertrekken. Ondertussen gaat de telefoon. Waar blijft de taart? Misschien volgende keer een vieze taart maken, zodat ze vragen waar ik zelf blijf. Afijn, dit alleen natuurlijk omdat het kleine meisje dat we ooit kregen, vandaag de respectabele leeftijd van 14 jaar heeft bereikt. Ze wil geld, dat ze ook krijgt. Wel jammer dat het kennelijk zo gewoon is, dat ze "vergeet" om te bedanken. Zal ik binnenkort ook eens iets vergeten, zodat ze er hopelijk van leert.

Wat doe ik daar eigenlijk. Het ijs is van een dusdanige kwaliteit dat ik denk als ik tijdens het schaatsen naar mijn handen kijk, dat Parkinsons zijn intrede heeft gedaan. Ik schok en wiebel alle kanten op, maar ja, ik wil een rondje "Poel" doen. Halverwege besluit ik om door het midden over te steken, een daar zitten wel een paar stukjes leuk natuurijs tussen. Gemiddeld nog steeds minder dan "plezierig schaatsen" maar ik wil verder. Ergens in het midden schiet ik wat foto's, maar mijn telefoonlensje beslaat al zodra het mijn warme jaszak verlaat. Als ik weer thuis kom, blijk ik onderweg toch wel een litertje vocht te hebben verloren, want ik lijk wel in een wak gevallen, zo nat ben ik.