Naar aanleiding van een film over tijdreizen (om 4 uur 's nachts), ben ik zelf eens gaan nadenken over dit fenomeen. Ik heb geprobeerd om het in mijn hoofd te houden, maar kwam er achter dat de struktuur van mijn spinsels continu andere vormen aannamen. Dus besloot ik maar om het vast te leggen.

Dat is de vraag die ik stelde na afloop van de film. Binnen een kwartier huilde ik. Als het mogelijk was, moest ik dan eerst naar de toekomst of eerst naar het verleden. Wat zou ik veranderen, als het kon?

Ik wil niet hier al de conclusie neerzetten. Maar goed: Als ik naar het verleden zou kunnen gaan, zou ik dat moeten doen zonder apparaat of machine. Ik zou dit spontaan vanuit mezelf moeten kunnen doen, simpelweg omdat die machine nog niet bestaat ik het verleden.

Ik kan niet voor mijn geboorte terugkeren, om exact dezelfde reden. Maar goed: als ik dan aangekomen ben in het verleden, weet ik dan nog wel het doel van mijn reis?

Ik denk dat ik dan in mezelf terug keer, mijn doel vergeet en mijn leven opnieuw herbeleef. Maar dan zonder het gevoel van herbeleving. Sterker nog: ik neem later in de toekomst exact het zelfde besluit. We komen dus met z'n allen in een soort eindeloze lus terecht, zonder dat we het saai vinden.

Het verleden biedt dus geen verandering.

Als ik naar de toekomst kon reizen, zo dat met een machine kunnen. De terugreis echter, kan alleen tot de dag waarom de machine voor het eerst in werking wordt gezet. Ik kan niet te ver in de toekomst; niet voorbij mijn sterfdag.

Stel: Ik steek wat op van de toekomst, ben ik dan in staat om die kennis mee te nemen naar het verleden, zodat ik de toekomst kan beinvloeden? Ik denk dat ook hier het antwoord nee is. Kennis is net als een boom. Het groeit iedere dag een beetje en de boom? Die wordt er nooit jonger op. Kortom: Zou ik weer teruggaan richting het verleden, ben ik de kennis ook weer kwijt.

Uiteindelijk is de beste tijd om dingen te veranderen simpelweg niet het verleden of de toekomst, maar gewoon het nu. In de tegenwoordige tijd kan je de meeste invloed uitoefenen op de toekomst en zelfs op het verleden.

De toekomst: door nu dingen te doen waarvan je vindt dat je ze moet laten gebeuren.
Het verleden:door nu dingen te doen waarvan je vindt dat je ze moet laten gebeuren
Je kunt natuurlijk ook dingen laten, waarvan je vind dat je ze niet moeten laten gebeuren.

Als ik weet, wat ik nu weet, dat kan ik maar zeggen: het is mogelijk, maar zonder bewijs. Of onmogelijk, omdat er geen bewijs is. (Dit zegt de rationalist in mij....) Als het mogelijk zou zijn, wat is dat het nut?

Het nut van het reizen naar het verleden is het herbeleven van liefde en verdriet voor de gehele mensheid en alles daar nog weer omheen.

Het nut van het reizen naar de toekomst is op een versnelde manier nieuwe kennis opdoen, maar ook oude kennis en herinneringen vergeten. Misschien ook wel het overslaan van liefde en verdriet.

De enige tijdreis die ik ga maken is de reis de we met z'n allen maken: rustig aan, een hartslag per keer, richting de toekomst. Met mijn verleden als bagage en soms kennelijk een noodzakelijke of onverwachte afslag op mijn levenspad.
Er is ten slotte niets zeker in dit leven, behalve misschien dat ene kleine detail. Over een tijdje zijn we er niet meer.

Als je wel dingen kon veranderen in het verleden, wat zou je dan veranderen? Een simpele vraag, waarbij mijn antwoord behoorlijk complex begon te worden. In mijn hoofd schoten de diverse scenario's als paddestoelen uit de grond.
Ik ben echter van mening, dat mijn antwoord op deze vraag geheel blijft waar het zit. (In mijn hoofd!)

En dacht je dat ik zou vertellen, dat het het mogelijk was en dat ik wist hoe? Daarmee vergroot ik de kans dat andere mensen invloed kunnen uitoefenen op mijn bestaan en dus op alles wat ik meemaakte en nog moet gaan meemaken.

Ik zeg niets, maar..... weet het antwoord :-)