Ode aan ...

Ik werd langzaam wakker bij het eerste ochtendlicht,
en plotseling in mijn gedachten was daar jouw gezicht.

Ik weet nog goed toen ik jou voor de eerste keer zag,
die leuke kop en natuurlijk die schaterende lach.

Soms wilde ik weten hoe je er die dag weer uit zou zien,
soms ook durfde ik niet te kijken, iets te veel gedronken misschien.

Ik heb je wel eens laten barsten en dat deed me ook best pijn,
jij zag er dan gebroken uit, en dat was niet zo fijn.

Toen ik je laatst weer herontdekte, had je erg veel lol,
ik moest meteen aan vroeger denken, en mijn ogen schoten vol.

Ik heb je zo gemist, en waar was je al die tijd?
Je ben echt net als mij, zeg ik, terwijl het me zeer spijt.

precies gelijk zeggen onze monden "Ik hou van mij"
echt waar, mijn eigen spiegelbeeld, dat maakt me blij!

---